این چند روز٬ چندتا فیلم دیدم! دقیقا نمیخوام تحلیلشون کنم یا کامنتی روشون بدم ولی در عین حال بدم نمی یاد یه حسوگرافی (کلمه علیرضائیک: حس + گرافی) ازش اینجا بذارم.

 القصه این فیلم آخری تارانتینو Inglorious Basterds فیلم کلا جالبیه مثه کارهای مشابهی که ازش دیدم سرشار از غافلگیریهای عجیب و غریب و ایده های نو. کلا برای آدمی مثه من که ذهنیت محافظه کاری داره٬ فیلمهاش به اون جهت عجیبی میرن که انتظار نداری و همین مسئله خصلت سینمایی کار رو برجسته میکنه. به نظر من سینما هنریه که هدفش غوطه ور کردن آدمها در افسون گل سرخه یا یه همچین مزخرفیه !!! من فکر میکنم آدم فیلم می بینه که از واقعیت فاصله بگیره و تارانتینو این کار رو به خوبی انجام میده چه در pulp fiction و چه امروز در Inglorious Basterds. اینم پوستر به شدت سینمائیزه ی فیلم .... واقعا با دیدن این پوستر کسی چیزی جز سینما و بنگ بنگ به ذهنش خطور میکنه؟

پشت سرش فیلم  Dreamers رو دیدم، آخرین فیلم کارنامه کارگردانی برناردو برتلوچی. میتونم یه نوعی از Ultimo Tango a Parigi همون آخرین تانگو در پاریس خودمون طبقه بندیش کنم  فیلمی از سری پاریسهای برتلوچی، این آدم تو این سی سال زیاد عوض نشده حرفش همه جا یکیه چه در تانگو در پاریس٬ در آخرین امپراطور٬ چه در بودای کوچک و چه اینجا !!! ساختارهای متفاوت ولی مسیر یکسان. اما یه چیزی که توجه منو جلب میکنه شباهت ماهیتی بازیگرای زن این دو تا فیلمه!! ایزابل فیلم دریمرز یه نوع دیگه از ژانی فیلم آخرین تانگو ئه. نمی دونم، شایدم مزخرف میگم!!!

و در نهایت فیلم public enemies ئه. از اون فیلمهایه که آدم وقتی شروع میکنه به تماشا میگه اه اه ... بازم ... یعنی واقعیت اینه که تیزر فیلم کوچکترین اشتیاقی در من برای دیدنش ایجاد نکرد و راستش فیلم رو هم همین جوری قاطی یه سری فیلم دیگه گیرم اومد ولی ... ولی ...امان از وقتی که پنج دقیقشو ببیینی مگه ول میکنه ... چسب ؟!؟! حس فیلمو دوست دارم و استیصال دلینجرو ، واقعا خوب از کار دراومده ... و آخرش از همه توپ تر ....

Tell billie for me : ... Bye Bye blackbird